ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ-ΙΚΑΡΟ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗ

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ-ΙΚΑΡΟ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗ
Αισίως στο 16ο τεύχος! Σήμερα, και την επόμενη εβδομάδα, θα συστήσουμε τηλεγραφικά βιβλία από την πλούσια πρόσφατη εκδοτική παραγωγή. Μετά το Πάσχα, θα παρουσιάσουμε κάποια από αυτά εκτενέστερα. Όλα τους έχουν μεγάλο ενδιαφέρον για την Αφηγηματική Ιατρική.

 

α/ Πεζογραφία

 

1/ Cristophe Boltanski [γενν. 1962], Στα ίχνη της (μτφρ. Μιχάλης Μητσός, εκδ. Πόλις). Το πένθος για την πεθαμένη μητέρα και η ανασύσταση, από τον γιο, της προσωπικότητάς της μέσα από σκόρπιες σημειώσεις και σχεδιάσματα ενός μυθιστορήματος που έμεινε ανολοκλήρωτο. Μια γοπητευτική μορφή, η μητέρα, που κάπνιζε ακατάπαυστα Γκωλουάζ και ζούσε έντονα, παρά την ασθενική της κράση και τον καρκίνο της. Ο γιος, σε ρόλο πενθούντος, αλλά και ντετέκτιβ, ακολουθεί τα ίχνη της από τότε που ήταν φοιτήτρια με επαναστατική δράση και συνδέσεις με την Άκρα Αριστερά της εποχής.

 

2/ Λάουρα Ιμάι Μεσσίνα [γενν. 1981], Όσα εμπιστευόμαστε στον άνεμο (μτφρ. Σταύρος Παπασταύρου, εκδ. Πατάκης). Ένας τεράστιος κήπος στην Ιαπωνία. Μια γυναίκα, ονόματι Γιούι. Το τσουνάμι της 11ης Μαρτίου 2011, αφανίζει το χωριό της, καταπίνει τη μητέρα της. Η Γιούι γνωρίζει έναν γιατρό, ονόματι Τακέσι, που ζει στο Τόκιο με την τετράχρονη κόρη του. Η κόρη είναι βουβή από την ημέρα που πέθανε η μητέρα της, Ένα μυθιστόρημα για όλα τα επίπεδα του πόνου, για την ίαση, για την ηδύτητα της αγάπης.

 

3/ Τζανφράνκο Καλίγκαριτς [γενν. 1947], Το τελευταίο καλοκαίρι στη Ρώμη (μτφρ. Δήμητρα Δότση, εκδ. Ίκαρος). Γλέντια και ντόλτσε βότα στην πρωτεύσουσα της Ιταλίας, αρχές δεκαετίας του 1970. Ένας νεαρός μποέμ, ονόματι Λέο Γκατζάρα, ζει με εφήμερες εργασίες, με ποτάμια αλκοόλ, και με στοίβες βιβλίων. Θα γνωρίσει την πληθωρική Αριάννα, μια κοπέλα σαγηνευτική και ευαίσθητη. Όλα θα αλλάξουν μετά τη βραδιά των τριακοστών γενεθλίων του.

 

β/ Φιλοσοφία & Δοκίμιο

 

1/ Ντέιβιντ Νταφ [David Duff], Ο Ρομαντισμός & οι χρήσεις του είδους (επιμέλεια, εισαγωγή, σημειώσεις, επίμετρο: Δημήτρης Αγγελάτος, μετάφραση: Ιωάννα Σταματάκη & Νίκος Ι. Καγκελάρης). Ο επιβλητικός αυτός τόμος εξετάζει το πώς δεξιώθηκαν και επεξεργάστηκαν τις αρχές και το ύφος του Ρομαντισμού μεγάλες εμβληματικές μορφές της αγγλικής ποίησης, όπως ο Λόρδος Μπάιρον, ο Τζον Κητς, ο Γουίλιαμ Γουέρντσγουερθ, και ο Γουίλιαμ Μπλέικ. Ο Ρομαντισμός στη Βρετανία επαναπροσδιόρισε το είδος προσφέροντας έναν νέο, δικό του και πρωτότυπο, λογοτεχνικό, καλλιτεχνικό, αισθητικό και φιλοσοφικό ορίζοντα.

 

2/ Βάλτερ Μπένγιαμιν [15 Ιουλίου 1892 - 26 Σεπτεμβρίου 1940], H «Δεσμίδα Ν» της εργασίας Περί Στοών (Μετάφραση & Εισαγωγή: Μανόλης Αθανασάκης. Επιστημονικλή επιμέλεια & Επίμετρο: Γεράσιμος Κουζέλης). Εδώ ο Μπένγιαμιν προτείνει μια ρηξικέλευθη ιστορικο-υλιστική αντίληψη για την κατανόηση του παρελθόντος. Μέσα από εντυπωσιακά θραύσματα λόγου, εκπληκτικής βαθύνοιας και κρυστάλλινης διαύγειας, ο μεγάλος Γερμανός στοχαστής επεξεργάζεται έναν νέο τρόπο γραφής, που χρησιμοποποιεί το μοντάζ και την παράθεση αποσπασμάτων από άλλα έργα.

 

3/ Φρέντρικ Τζέιμσον [γενν. 1934], Τα Αρχαία Μπένγιαμιν (μτφρ. Βάσια Λέκκα, εκδ. Πλέθρον). Ο Αμερικανός λογοτεχνικός κριτικός, φιλόσοφος και θεωρητικός προχωρεί σε μια μεθοδική και πρωτότυπη εξέταση του μπενγιαμινικού έργου, προσφέροντας τη δυνατότητα να κατανοήσουμε πτυχές, εντάσεις, διελκυστίνδες που χαρακτηρίζουν τα γραπτά του Μπένγιαμιν.

 

γ/ Ποίηση

 

1/ Τζων Μπέρρυμαν [1914 – 1972], Ονειρικά Τραγούδια (Πρόλογος & Μετάφραση: Αντώνης Ζέρβας, εκδ. Περισπωμένη).  Κομψότατος δίγλωσσος τόμος που μας συστήνει το έργο αυτού του δυνατού, καθηλωτικού Αμερικανού ποιητή. Η μετάφραση του Αντώνη Ζέρβα είναι λίαν επινοητική. Άλλωστε είναι ποιητής και ο ίδιος. Σημειώνουμε ότι τα ποιήματα του Μπέρρυμαν ενέπνευσαν τα άσματα στο έβδομο άλμπουμ του Νικ Κέιβ, το Henry's Dream (1992). «Το σαράβαλο Ερρίκος, άτολμος σηκώθηκε μέσα στον γκόσμο / και ξούρισε τα γένεια του και συγυρίστηκε, και σενιαρισμένος ο Ερρίκος / αγόρευσε μπροστά σ᾽ εκατοντάδες καψερούς για θέματα υψίστης / σημασίας ως προς τον Ερρίκο αλλά μηδαμινής για δαύτους. / Μ᾽ ένα βιβλίο στο κάθε χέρι / ξεβρακώθηκε έτσι για να προχωρήσει».

 

2/ Έμιλυ Ντίκινσον [10 Δεκεμβρίου 1830 - 15 Μαΐου 1886], Αυτό είναι το γράμμα μου στην Οικουμένη (Εισαγωγή & Μετάφραση & Σημειώσεις: Χάρης Βλαβιανός, εκδ. Πατάκης). Η σπουδαία, ιδιοφυής ποιήτρια που ηθελημένα απομονώθηκε για να διαφυλάξει την ακεραιότητα της προσωπικότητάς της, παρουσιάζεται στον επίσης δίγλωσσο κομψό τόμο που φρόντισε ο ποιητής Χάρης Βλαβιανός. «Αυτό είναι το γράμμα μου στην Οικουμένη / Που ποτέ δεν έγραψε σε Μένα — / Τ᾽ απλά μου Νέα που η Φύση μού είπε / Με τρυφερή Μεγαλοπρέπεια // Το Μήνυμά της το προσφέρει / Σε Χέρια που δεν μπορώ να δω— / Χάριν εκείνης —Γλυκοί— συμπατριώτες — / Τρυφερή ας είναι η κρίση σας — για Μένα».

 

3 / Λουίζ Γκλικ [γενν. 22 Απριλίου 1943], Πιστή και ενάρετη νύχτα (μτφρ. Χάρης Βλαβιανός & Δήμητρα Κωτούλα, εκδ. Στερέωμα). Η Γκλικ, που απέσπασε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2020, είναι μεγάλη θαυμάστρια της Έμιλυ Ντίκινσον, αν και φυσικά καλλιεργεί τη δική της, ιδιαίτερα ενορατική και στοχαστική ποιητική. « Στιγμιότυπα / αναμνήσεων, μέρη μιας ευρύτερης μνήμης. / Σημεία διαύγειας μέσα σε ομίχλη, αποσπασματικά ορατά, / σαν τον φάρο που αποκλειστικό του έργο / είναι να εκπέμπει σήμα // Αλλά ποιος στ᾽ αλήθεια είναι ο σκοπός ενός φάρου; / Αυτός είναι ο βορράς, λέει. / Όχι: είμαι το ασφαλές λιμάνι σου».

Σχολιασμός: Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης