Μια ιστορία που θα μπορούσε να συμβεί σε σένα … ή στον καλύτερο φίλο σου

Ιωάννης Παρασκευαϊδης
Παθολόγος

2/3/08 Καταλυτική ημερομηνία στην πορεία της κατά τα άλλα ήσυχης ζωής μου.

Επιστρέφω από την εκκλησία έχοντας κλείσει την ημερομηνίας βάπτισης των παιδιών μου και σε μια πλατεία με περιμένει το αναπάντεχο τροχαίο. Διάγνωση; Ανοικτό κάταγμα κνήμης-περόνης, εγκεφαλική αιμορραγία, κάκωση κοιλίας.

Ακολούθησαν 3 χειρουργεία, ατέλειωτες ώρες φυσικοθεραπείας και αποκατάστασης, ψυχολογική υποστήριξη από ειδικούς και δικούς μου ανθρώπους. Αρχίζω να πιστεύω ότι το αυτονόητο – να περπατήσω πάλι – δεν πρόκειται να συμβεί.

Και όμως το κακό όνειρο όπως άρχισε ξαφνικά έτσι και τέλειωσε. 1 χρόνο μετά, περπατάω, γεύομαι (είχα διαταραχές στην γεύση), βλέπω (είχα διπλωπία), ελπίζω, επέστρεψα στην ζωή. Έχασα πολλά αυτό το διάστημα, αλλά κέρδισα περισσότερα. Διαχειρίστηκα θετικά την μεγαλύτερη κρίση στην ζωή μου – μετά την απώλεια του πατέρα μου – και την έκανα καλύτερη από όσο μπορούσατε ποτέ να φανταστείτε. Όπως κάθε αποθήκη έτσι και το μυαλό μου «αποθήκευε» με άχρηστα, φοβίες, απωθημένα, δυσάρεστες σκέψεις, αρνητικά πρότυπα και αρκετή δουλειά για ένα «σίγουρο μέλλον».

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΠΑΡΟΝ.

Απόλαυσα δημιουργικά το μεγαλείο της πατρότητας. Έγινα σπουδαίος μπαμπάς. Γνώρισα και έζησα καλύτερα τους δικούς μου ανθρώπους. Πάντα με βασάνιζε η ιδέα πως τα παιδιά μου λένε με τον τρόπο τους αυτό που δεν θέλω να ακούσω."Σε παρακαλώ βρε μπαμπά, περισσότερο παιχνίδι, χρόνο, λιγότερη δουλειά, καριέρα, ανταγωνισμό". Αχ, και πώς να το χωνέψω. Νόμιζα ότι πονούσα εγώ που χτύπησα. Ε λοιπόν ξαφνικά ανακαλύπτεις πως τα παιδιά είναι εκείνα που «πονάνε» περισσότερο. Πολλές φορές σου ζητάνε να αφήσεις δουλειές, χαρές, φιλίες στη μέση. Όχι σε ένα καφέ ή μία βόλτα χωρίς σκοπό, όχι σε μια ήσυχη ώρα όλη δική σου. Αυτές είναι οι μεγάλες θυσίες του πατέρα, όχι τόσο οι νύχτες χωρίς ύπνο, οι μέρες χωρίς ζωή.

Εγώ όμως τι ονειρεύομαι; Να είμαι αραχτός ζαμαν φου. Να ξυπνάω το πρωϊ και να μην έχω τι να κάνω και πώς να περάσει η ώρα μου. 2 δεκαετίες μέσα στο stress. Όλοι οι 40φεύγα που μιλάω ονειρεύονται τα ίδια και φυσικά κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Χτίζουν σπίτια και εξοχικά με λεφτά από τις τράπεζες και υπηρετούν αυτά που προσπαθούν να φτιάξουν αντί εκείνα να τους υπηρετούν.

Η μόνιμη επωδός όσων συζητώ είναι ότι, πέντε-έξι χρονάκια ακόμη, θα φουλάρω τις μηχανές και θ’ αράξω μετά. ΠΟΤΕ ΜΕΤΑ ΜΩΡΕ; Τριγυρίζουν κάτι εμφράγματα, εγκεφαλικά, καρκινάκια κι έχω ψιλοτρομάξει παιδιά. Δεν ξέρω αν θα την βγάλουμε καθαρή με τόσα γκάζια πολλά… Εύκολα θα μπορούσα να πάρω την ζωή μου αλλιώς. Και τώρα μπορώ να το κάνω, είναι απλό. Γιατί δεν το κάνω; Τι να σου πω; Αγωνιούσα τόσο καιρό για πράγματα που δεν πρόλαβα ή δεν μπόρεσα να κάνω και τα χρωστάω στην ζωή μου. Σκεφτόμουν τι μου λείπει αντί να ευχαριστήσω τον εαυτό μου για ότι του έχω ήδη προσφέρει. Σταμάτησε να έχουν σημασία οι στόχοι που έβαζα στη ζωή μου και απολαμβάνω πλέον την διαδρομή.

Η ζωή μπορεί να παίξει περίεργα παιχνίδια και δεν έχει πολύ νόημα να αναρωτιέσαι γιατί μερικές φορές συμβαίνουν ασύλληπτα πράγματα. Και επειδή κανείς δεν έφυγε ζωντανός από αυτήν την ζωή… Σκεφτείτε πότε ήταν η τελευταία φορά που είπατε πέρασα πολύ καλά με κλειστά μάτια; Αργείτε. Και τώρα ξανασκεφτείτε πως θα είναι η ζωή σας αν περνάτε πάντα πολύ όμορφα; Μακρυγόρησα όμως και μπροστά μας πια έχουμε μόνο κατηφόρα που βγάζει … Καλοκαίρι. Να περνάμε όσο μπορούμε καλύτερα έστω και «παρανομώντας» αρπάζοντας την ομορφιά όπου την βρούμε, δραπετεύοντας μόλις πετύχουμε ανοιχτό παράθυρο. Μακριά από ότι μας τρώει την ζωή χωρίς έναν τουλάχιστον καλό λόγο που να δικαιολογεί την ειδεχθή πράξη. Καραδοκεί ένα πολλά υποσχόμενο καλοκαίρι.

ΤΑ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΓΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΔΕΣ.

Καλή αντάμωση.

ΥΓ. Να ευχαριστήσω την υπέροχη μάνα μου και γυναίκα μου που συμπαραστάθηκαν στην δύσκολη φάση της ζωής μου. Λυπάμαι που διέκοψα – τουλάχιστον προσωρινά – την καλή συνεργασία μου με τους SOS Ιατρούς. Ελπίζω να επιστρέψω σύντομα.