Εδώ είμαστε: «σπάνιος -α -ο: για γεγονότα, φαινόμενα κτλ., που συμβαίνουν ελάχιστες φορές, που δεν παρουσιάζονται συχνά: Σπάνια ευκαιρία / περίπτωση. Σπάνιες ασθένειες». Ωστόσο, το σπάνιο δεν είναι κι απίθανο. Θέλω να πω, συμβαίνει. Αθόρυβα, απροειδοποίητα, ξαφνικά, αλλά συμβαίνει.

Όπως κι εκείνη την παραμονή Πρωτοχρονιάς – προτού ακουστούν τα πυροτεχνήματα και βρούνε νικητές τα φλουριά. Σ’ ένα σπίτι στο απόκεντρο κέντρο της Αθήνας. Σ’ ένα δωμάτιο με νοτισμένα σεντόνια και μυρωδιά γρίπης.

Κι αφού ορίσθηκε το σκηνικό δράσης, να διανεμηθούν κι οι ρόλοι:

Γιατρός- εγώ (ή Εγώ, ή εκείνος που ήμουνα τότε)

Ασθενής- 35χρονος αρχιτέκτων με ντελικάτα χαρακτηριστικά και την κακουχία της αρρώστιας αποτυπωμένη σε κάθε του κίνηση

Συγγενής ασθενούς- η σύζυγος

Σπάνιο- αυτό θα το αποκαλύψω εντός ολίγου

«Ξεμπλέκεις γρήγορα με τη γρίπη», σκέφτηκα κι άρχιζα να τον εξετάζω. Μετρώντας, όμως, την αρτηριακή πίεση (συνάδελφοι, παρακαλώ να παίρνουμε πάντα τα ζωτικά σημεία), τη βρήκα εξαιρετικά υψηλή – 250 mmHg. Λίγα νοσήματα κάνουν τέτοιες υπερτάσεις (και σε τέτοια μικρή ηλικία). Μεταξύ αυτών, το φαιοχρωμοκύττωμα. Άλλος ένας ρόλος με απαιτήσεις για το σπάνιο κι αν νομίζετε ότι μιλώ ειρωνικά ή, ακόμη χειρότερα, κοροϊδευτικά σας διαβεβαιώ πως με αδικείτε, γιατί το θέμα είναι ιδιαιτέρως σοβαρό κι εγώ το μόνο που θέλω να κάνω με την περιγραφή μου είναι να σας ανακουφίσω από το βάρος εκείνων των στιγμών, αλλά και των επόμενων.

Ένας γιατρός, λοιπόν, συνήθως θα συναντήσει μία περίπτωση φαιοχρωμοκυττώματος σε όλη του την ιατρική καριέρα. Κάποιοι ποτέ!

Το δίλημμα ήταν αν θα κρατούσα στο σπίτι τον ασθενή ή αν θα τον παρέπεμπα στο νοσοκομείο. Λάβετε στα υπόψη ότι η ειδική θεραπεία για την αντιμετώπιση του φαιοχρωμοκυττώματος δεν υπήρχε τότε στην Ελλάδα. Αν και φανταζόμουν ότι η διάγνωσή μου θα αντιμετωπιζόταν με καχυποψία από τους εφημερεύοντες, αποφάσισα πως θα ήταν καλύτερο να νοσηλευτεί.

Δηλαδή, το σκηνικό αλλάζει κι από το δωμάτιο του σπιτιού μεταφερόμαστε στον διάδρομο ενός νοσοκομείου, με κρύο φως κι αυτές τις γνωστές καρέκλες της αναμονής. Στη διανομή των ρόλων ένας ακόμη:

Γιατρός – όχι εγώ, ούτε Εγώ, ούτε εκείνος που ήμουνα τότε, αλλά ένας άλλος, ή Άλλος, ή εκείνος που ήτανε τότε

Τι έγινε στο νοσοκομείο, το έμαθα τρεις μήνες μετά και, αν θέλετε να το μάθετε κι εσείς, θ’ αναγκαστώ να αλλάξω ξανά σκηνικό. Θα μεταφερθούμε στο ιατρείο μου, απόγευμα, με τη:

Γραμματέα μου

και

Δύο ασθενείς

να προστίθενται στους ρόλους. Χτυπάει το κουδούνι και μπαίνει μία κυρία. Η γραμματέας τη χαιρετίζει και της υποδεικνύει την κενή θέση. Η κυρία ζητά την άδεια να περάσει για λίγο πρώτη, καθώς θέλει κάτι να πει στον γιατρό, δεν επιθυμεί να την εξετάσει. Οι ασθενείς δέχονται.

Χάρηκα όταν την είδα – ναι, ήταν η σύζυγος του ασθενούς. Τη ρώτησα τι κάνει ο άντρας της, τι έγινε από το βράδυ που πήγαν στο νοσοκομείο και μετά. Ας αφήσουμε την ίδια να μιλήσει.

«Με το που βγήκαμε από το ασθενοφόρο, τους έδωσα τη διάγνωσή σας. Και με ειρωνεύτηκαν. Μετά από 25 μέρες εξετάσεων μαντέψτε τι διέγνωσαν: φαιοχρωμοκύττωμα! Εγχειρίστηκε κι από τότε είναι καλά. Αργότερα, μας είπανε ότι βρισκόταν ένα πολύ μικρό βήμα πριν από τον θάνατο κι ότι από μέρα σε μέρα θα έσκαγε η “βόμβα” που είχε μέσα του».

Τις ευχαριστίες και τα καλά της λόγια θα τα αποσιωπήσω για ευνόητους λόγους.

Την ειρωνεία στα επείγοντα των νοσοκομείων να μην την αποσιωπούμε. Για κανέναν λόγο.

Ευθυμία Γιώσα