Το αυτοκίνητο των SOS σταματούσε για καιρό μπροστά από την κατοικία του πρώην στρατηγού. Την πόρτα μού άνοιγε πάντα ο μεγάλος του γιος, ένας φιλήσυχος, ευγενικός άντρας. Τον μικρό δεν τον είχα γνωρίσει˙ ήξερα, όμως, ότι είναι ένας ταλαντούχος κιθαρίστας στην Πορτογαλία. Όπως μ’ ενημέρωσε σε μια από τις επισκέψεις μου ο ίδιος ο στρατηγός, το ταλέντο του στη μουσική το είχε κληρονομήσει από εκείνον, που έπαιζε πιάνο από μικρός – έφτασε, μάλιστα, να πάρει μ’ επαίνους το δίπλωμα κι όλοι πόνταραν πως θα γίνει ένας επαγγελματίας πιανίστας.

Είχε περάσει τα ογδόντα, ωστόσο στα μάτια του μπορούσες να διακρίνεις μια αφελή παιδικότητα, που δεν ταίριαζε καθόλου με τη στρατιωτική του θητεία.

Στην τελευταία μου επίσκεψη πριν από τον θάνατό του δε γύρισε να με κοιτάξει όταν μπήκα στο δωμάτιο. Το βλέμμα του ήταν στραμμένο στο παράθυρο∙ ή στη φωτογραφία του γιου του στο γραφείο κάτω από το παράθυρο. Ο μεγάλος του γιος αποφάσισε να μην του κρύψει ότι, τελικά, «ο Σταύρος δε στάθηκε τυχερός στη μάχη με τον καρκίνο. Πέθανε σήμερα τα ξημερώματα στη Λισαβόνα». Με ρωτούσε, έπειτα, αν έκανε λάθος που του το είπε, αν δεν το χειρίστηκε σωστά, αν αυτό θα κάνει κακό στην υγεία του. Τον καθησύχασα κι έφυγα. Με κάλεσε ύστερα από δέκα μέρες∙ ο στρατηγός πέθανε στον ύπνο του, με τη φωτογραφία του μικρού του γιου ακουμπισμένη στο στέρνο και τα χέρια του κλεισμένα γύρω της.

Ευθυμία Γιώσα