Το σπίτι στις Τζιτζιφιές ήταν όλο κι όλο ένα δωμάτιο. Σχετικά ευρύχωρο, εντούτοις έμενε σ’ αυτό ολόκληρη οικογένεια, δηλαδή ένα αντρόγυνο και τα δύο παιδιά τους. Μόλις μπήκα κατάλαβα από τη μυρωδιά ότι υπήρχε και γάτα.
Ήταν Παρασκευή πρωί και μας είχε καλέσει η γυναίκα λέγοντας ότι ο σύζυγός της έχει πάθει κάτι σαν… κατάθλιψη. Τον βρήκα ξαπλωμένο στο κρεβάτι και ανέκφραστο. Δε θα ήταν πάνω από σαράντα πέντε.
Τα παιδιά έλειπαν στο σχολείο, η γάτα δε φαινόταν πουθενά και η εξαιρετικά συμπαθητική γυναίκα του, όρθια στην άκρη του δωματίου, μου απαντούσε για λογαριασμό του καθώς εκείνος αρνούνταν να μου μιλήσει.Πριν από λίγους μήνες, μου εξήγησε, καθώς ξεφόρτωνε τα υφάσματα από ένα φορτηγό στην αποθήκη της βιοτεχνίας που εργαζόταν, γλίστρησε σε κάτι νερά, έπεσε κι έπαθε κάταγμα στο δεξί του πόδι. Ήρθε το 166, τον πήγε στο εφημερεύον νοσοκομείο όπου και χειρουργήθηκε αμέσως. Όλα πήγαν καλά, δεν παρουσιάστηκε καμία επιπλοκή και σε λίγες ημέρες πήραν εξιτήριο. Από εκείνη την ημέρα, όμως, δεν ξανασηκώθηκε από το κρεβάτι και δεν τρώει. Μόνο πίνει.
Τον ξεσκέπασα και είδα πράγματι έναν σχεδόν σκελετωμένο ψηλό άντρα. Τα αδύναμα πόδια του έμοιαζαν με μοβ σακούλες. Τον εξέτασα, μέτρησα παλμούς, οξυγόνο κ.λπ. και διαπίστωσα τα πολύ χαμηλά επίπεδα του οξυγόνου. Με τη βοήθεια της γυναίκας του, προσπαθήσαμε να τον σηκώσουμε με προσεκτικές κινήσεις, ενώ συγχρόνως τους ενημέρωνα ότι πρέπει να εισαχθεί άμεσα στο νοσοκομείο.
Με το άκουσμα όμως της λέξης «νοσοκομείο», εκείνος σταμάτησε να βοηθάει, έπεσε ξανά πίσω στο κρεβάτι και με ένα νεύμα δήλωσε πως «δεν πάω πουθενά!». Προσπάθησα να τον μεταπείσω με χίλιους τρόπους, εξηγώντας του με ιατρικές λεπτομέρειες τους κινδύνους που διέτρεχε. Ήταν αμετάπειστος. Όταν, ύστερα από ώρα, έδιωξε απότομα τη γάτα που μπήκε από το παράθυρο και βολεύτηκε στα πόδια του, η γυναίκα του μου ένευσε ότι θα ήταν καλύτερα να φύγω. Την είχα συμπαθήσει και φεύγοντας της είπα να μου τηλεφωνήσει ό,τι ώρα και να είναι.
Με πήρε μέσα σ’ ένα τέταρτο. Τον είχε πείσει να πάνε. Απλώς δεν δέχτηκε να πάνε το Σαββατοκύριακο, αλλά τη Δευτέρα. Όταν δε μου τηλεφώνησε ούτε την Τρίτη, αποφάσισα να τηλεφωνήσω εγώ. Δυστυχώς, μου είπε, το πρωί της Κυριακής ο άντρας της δεν ξύπνησε. Ο γιατρός που μένει δίπλα τους είπε κάτι για εμβολή στον ύπνο του. «Τουλάχιστον έφυγε ήσυχος», προσπαθούσε να παρηγορήσει τον εαυτό της. Στο άκουσμα του κλάματος του μικρού της γιου, με παρακάλεσε να κλείσουμε.
Σωτήρης Γκορίτσας
Σκηνοθέτης