ΞΑΝΑΔΙΝΟΝΤΑΣ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΖΩΗ

Τους είδα όλους συγκεντρωμένους, αδέρφια, παιδιά, εγγόνια, ανίψια. Ήταν όλοι αμίλητοι, με μάτια πρησμένα από το κλάμα, μερικοί ντυμένοι στα μαύρα. Κάθονταν σιωπηλοί γύρω από το «νεκρικό» κρεβάτι.

Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά και το μόνο που ακουγόταν ήταν ο μονότονος χτύπος του ρολογιού που προετοίμαζε βασανιστικά για το αναπόφευκτο, για τη μεγάλη απώλεια που οι πάντες πίστευαν ότι θα έρθει, πριν από το τέλος της νύχτας: το τελευταίο ταξίδι του παππού. Στυλοβάτης μιας μεγάλης και αγαπημένης οικογένειας από την Κρήτη, τις τελευταίες ημέρες είχε πέσει σε κώμα και το τέλος ήταν, εν πολλοίς, δεδομένο, αφού είχε περάσει τα 90.

Είχαν, λοιπόν, πάρει το πρώτο πλοίο, προχθές από τα Χανιά και ήρθαν στον Πειραιά, για να του πουν το τελευταίο αντίο. Η κυρία Ευαγγελία, η γενναία και πιστή σύντροφος του παππού, εδώ και 50 χρόνια, στεγνή από δάκρυα και ψύχραιμη ασχολούνταν με τις διατυπώσεις της επόμενης ημέρας, τις λεπτομέρειες της κηδείας. Τώρα θα έπεφτε σ’ εκείνη ο κλήρος να στηρίξει την οικογένειά της. Έτσι το έχουν στην Κρήτη και έτσι θα έπρεπε να γίνει.

Η ώρα, όμως, περνούσε και η κατάσταση του παππού παρέμενε σταθερή. Αμήχανη και ανήσυχη όλη η οικογένεια, αποφάσισε να καλέσει τους SOS ΙΑΤΡΟΥΣ. «Γιατρέ, είναι φυσιολογικό αυτό; Δεν έχει συμβεί κάτι ακόμα. Μήπως πρέπει να τον πάμε στο νοσοκομείο;».

Γεμάτος συμπόνοια, τους χαιρετώ με σεβασμό, έναν προς ένα και πλησιάζω το κρεβάτι του παππού για να τον εξετάσω και να επιβεβαιώσω στους συγγενείς ότι ο ασθενής δεν υποφέρει.

Πρώτη μου μέριμνα ήταν να πάρω ένα σύντομο ιστορικό. Ο παππούς είχε περάσει μία μεγάλη αναταραχή πριν από λίγες μέρες. Ο μικρός του εγγονός, ο συνονόματος, δεν ήθελε να ακολουθήσει την αγροτική παράδοση της οικογένειας. Ήθελε να γίνει ηθοποιός. Την κράτησα αυτήν την πληροφορία. Μετά έσπευσα να κάνω εκτίμηση ζωτικών σημείων, με ιδιαίτερη έμφαση στη συχνότητα και τον τύπο της αναπνοής, στην κατάσταση των αντανακλαστικών. Χτυπώ λίγο με την παλάμη μου αριστερά. Μετά τον επιγονάτιο τένοντα. Αυτό ήταν. Το σώμα αναταράσσεται. Το πόδι κινείται απότομα. Στη συνέχεια, μια γκριμάτσα. Ένα φρύδι σηκώνεται ελαφρά. Τον ξυπνάω.

Ο παππούς θυμώνει. Είναι γκρινιάρης. Άλλωστε, έχουν περάσει δύο μέρες από τότε που έφαγε τελευταία φορά! «Βρε γυναίκα, και τι δε θα ’δινα για ένα γιουβετσάκι από τα χέρια σου», φώναξε ο αρχηγός! Γέλια παντού και η κυρία Ευαγγελία έτρεξε στις κατσαρόλες της. Στον παππού συνταγογραφήθηκαν ηρεμιστικά, τα οποία δε δέχτηκε ο οργανισμός του και τον βύθισαν σε αυτό το παρατεταμένο κώμα.

Το γιουβέτσι μυρίζει υπέροχα. Με καλούν να καθίσω να το γιορτάσουμε μαζί. Ποιος αρνείται τέτοιες ευκαιρίες;

 

Αρετή Γεωργιλή
Communication & Press Officer Hellenic Start up Association

 

Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.