Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΛΚΗ

Όταν ακούστηκε το κουδούνι διέκοψα την εξέτασή της για να πάω ν’ ανοίξω. Με κράτησε, όμως, κοντά της λέγοντας καθησυχαστικά ότι ο Άλκης είχε κλειδί. Θα γνώριζα επιτέλους κι από κοντά τον περιβόητο πια 60χρονο γιο της για τον οποίο τόσα και τόσα μου είχε πει. Αν και πάντα επέστρεφε σπίτι το απόγευμα αμέσως μετά το γραφείο, την ημέρα εκείνη την είχε ειδοποιήσει ότι αναβλήθηκε κάποια σύσκεψη στο Υπουργείο και θα γυρνούσε νωρίτερα. Η ασθενής πάντως, αμέσως μετά το κουδούνι, πρόλαβε να ρίξει μια γρήγορη ματιά στον καθρέφτη.

Αν και όλο πιο αδύνατη κάθε φορά, ήταν και σήμερα άψογη, με το ακριβό και βεβαίως διαφορετικό από την προηγούμενη επίσκεψή μου νυχτικό, χτενισμένη, μακιγιαρισμένη, με το γνωστό, βαρύ άρωμα να πλημμυρίζει την κρεβατοκάμαρα.

Το πιο εντυπωσιακό ήταν ότι, παρά την ηλικία και την εξασθενημένη όρασή της, τα νύχια των χεριών και των ποδιών της ήταν πάντα τέλεια βαμμένα, πράγμα για το οποίο ομολογώ πως τη ζήλευα. Μέχρι που κάποια φορά δεν άντεξα και της το είπα, εντυπωσιασμένη που τα καταφέρνει και τα βάφει τόσο ωραία. Μου αποκάλυψε ότι δεν τα βάφει εκείνη, αλλά ο γιος της, ο Άλκης. Αυτή η παραδοχή σε συνδυασμό με την ατμόσφαιρα της κρεβατοκάμαρας με το ζωγραφισμένο παραβάν, τις αραχνοΰφαντες κουρτίνες, τα χαμηλά φωτιστικά με τις χαντρούλες, τους χρυσοποίκιλτους ροκοκό καθρέφτες – κάπως σαν τα Γαλλικά πορνεία του Μεσοπολέμου που βλέπουμε στις ταινίες– μου είχε αυξήσει την περιέργεια για τον Άλκη.

Κάποια φορά την ρώτησα πώς γίνεται, αφού ο Άλκης είναι τόσο γοητευτικός άντρας όσο λέει, να έμεινε ανύπαντρος. Μου απάντησε γελώντας ότι δεν έμεινε καθόλου ανύπαντρος, γιατί είχε εκείνη!

Όσο γι’ αυτόν, τον οποίο έβλεπα επιτέλους… ζωντανό, ήταν ο ορισμός του άχρωμου δημόσιου υπαλλήλου με την αρχή φαλάκρας, τα γυαλάκια, την τσάντα , το κοστουμάκι. Πήγε κατευθείαν στην κουζίνα, έβαλε ένα ποτήρι νερό και ήρθε να φιλήσει τη μητέρα του. «Επιτέλους. Έχω ακούσει τόσα και τόσα για εσάς!», μου δήλωσε δίνοντάς μου το χέρι. Ξάπλωσε με άνεση στο κρεβάτι δίπλα της, με τη μητέρα του να χώνεται σαν γατούλα στην αγκαλιά του και να με κοιτάζει καμαρώνοντας. Της χαμογέλασα κι εγώ καθώς αναρωτιόμουν αν είχα τελικά ακολουθήσει τη σωστή ειδικότητα ή όχι.

Σωτήρης Γκορίτσας
Σκηνοθέτης

 

Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.