ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΕΜΦΡΑΓΜΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΡΑΔΟΚΕΙ

Είναι περασμένα μεσάνυχτα όταν φτάνω στο σπίτι ενός ασθενούς, ο οποίος φοβάται ότι έχει πάθει έμφραγμα, όπως έχει πει στο Συντονιστικό Κέντρο. Πρόκειται για έναν άντρα γύρω στα 50, μετρίου αναστήματος με συμπαθητική φυσιογνωμία που βρίσκεται, ωστόσο, σε καθεστώς πανικού. Τον εξετάζω προσεκτικά και, σε συνδυασμό με το καρδιογράφημα, διαπιστώνω πως χαίρει άκρας υγείας, νέο που αντί να τον χαροποιήσει, τον αναστατώνει περισσότερο.

Έχω φορέσει το παλτό μου και κατευθύνομαι προς την πόρτα, ενώ εκείνος με ακολουθεί φωνάζοντας πως «εάν δεν έχω ήδη πάθει έμφραγμα, όπως ισχυρίζεστε, προαισθάνομαι ότι θα πάθω σύντομα, γι’ αυτό δεν πρόκειται να σας αφήσω να φύγετε». Του εξηγώ με ψυχραιμία ότι δεν μπορώ να μείνω μαζί του όλη τη νύχτα κι ότι έχει προκύψει άλλο περιστατικό που με περιμένει, αλλά εκείνος επιμένει. Ζητάει να του γράψω φάρμακα, ειδάλλως δε θα ξεκλειδώσει την πόρτα. Του υπόσχομαι ότι θα επιστρέψω αργότερα, ως εκ θαύματος πείθεται και με αφήνει, τελικά, να φύγω.

Στην είσοδο της πολυκατοικίας, ένας πιτσιρικάς μιλάει στο τηλέφωνο σε κωμικοτραγικό τόνο: «Γιατί μου το κάνεις εμένα αυτό; Εγώ που σ’ αγαπάω τόσο. Έμφραγμα θα πάθω μ’ αυτά που ακούω και θα το έχεις κρίμα στο λαιμό σου».

Ευθυμία Γιώσα

 

 

Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.