ΕΝΑΣ ΓΑΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΛΕΓΑΝ ΦΟΒΟ

Έχετε παρατηρήσει την αναπνοή σας πώς αλλάζει όταν αγκαλιάζεστε με κάποιον; Και δεν είναι μόνο τα μόρια οξυγόνου που κυκλοφορούν καλύτερα μεταξύ των σωμάτων∙ είναι κι οι δέσμες του φωτός που σαν να κρατάνε σπαθί και να καρατομούνε το σκοτάδι.

Τη βάλαμε στη μέση και φτιάξαμε έναν κύκλο γύρω της –εγώ με τη μητέρα και τις αδελφές της– και τη σφίγγαμε τόσο που, για μια στιγμή, η επάρατη νόσος που δειπνούσε με τα σαράντα χρόνια της φάνηκε να εξαϋλώθηκε σαν χνούδι που το απορροφά ένα βρεγμένο πανάκι. Την αγκαλιάζαμε κι ο μικρός της γιος μας κοιτούσε καθισμένος οκλαδόν στην άκρη του καναπέ, μέχρι που σηκώθηκε και πήγε προς το παράθυρο. Πατώντας στις μύτες των ποδιών του, κατάφερε να το ανοίξει κι άρχισε να χαϊδεύει τον γάτο που είχε προλάβει να σκαρφαλώσει στο περβάζι. Κι όπως τον χάιδευε, γύρισε και μας είπε πως αποφάσισε να τον ονομάσει Φόβο, γιατί μόνο έτσι θα γίνει κάτι που μπορεί να τ’ αντέξει.

Κι όλοι μας καταλάβαμε πως, μπροστά στο αναπότρεπτο, τον φόβο πρέπει να τον χαϊδεύεις σαν να ʼταν γάτος.

Ευθυμία Γιώσα

 

Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.