ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ Η ΓΟΝΙΚΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ

Η κλήση για το λιποθυμικό επεισόδιο ήταν από άγνωστη διεύθυνση γι’ αυτό ακολουθούσα τις οδηγίες του, κολλημένου στο παρμπρίζ μου, GPS. Μόλις άκουσα το χαρακτηριστικό ήχο που δήλωνε ότι έχω φτάσει, φρέναρα κι άναψα τα αλάρμ για να παρκάρω ανάμεσα στα λεωφορεία του ΚΤΕΛ. Σαν αυτό να ήταν το σύνθημα, εμφανίστηκαν από το πουθενά δυο μελαμψοί νεαροί και με ξενική προφορά με ρώτησαν αν ψάχνω παρέα. Μόλις τότε συνειδητοποίησα ότι η κλήση ήταν από ένα στενό κοντά στο Πεδίον του Άρεως. Τους ευχαρίστησα αλλά, όχι, δεν έψαχνα παρέα. Κατευθύνθηκα γρήγορα στην διεύθυνση που είχα σημειωμένη.

Η έκπληξή μου μεγάλωσε διαπιστώνοντας ότι επρόκειτο για την παλιά εφορία που με έστελνε ο πατέρας μου όταν μέναμε στα Πατήσια για να του πάρω φορολογική ενημερότητα. Είχε μετατραπεί στο ξενοδοχείο ημιδιαμονής ZOOXXX!

Αυτό που υποψιαζόμουν καθώς ανέβαινα με το – ντυμένο στο κόκκινο βελούδο– ασανσέρ, επιβεβαιώθηκε μόλις άνοιξε η πόρτα του δωματίου. Έντρομη, μια μάλλον ανήλικη Αφρικάνα με ζαρτιέρες, μπότες και γάντια με οδήγησε μέσα. Δίπλα στο ανοιγμένο δερμάτινο βαλιτσάκι είδα και τα υπόλοιπα αξεσουάρ: δονητές, βαζελίνη, περούκες, χειροπέδες. Ο 30άρης άντρας ήταν γυμνός στα μαύρα σεντόνια και χωρίς τις αισθήσεις του. Συνειρμικά κάποιον μου θύμισε αλλά δεν είχα χρόνο για τέτοια. Καθώς τον εξέταζα είδα στο κομοδίνο και τα χάπια, γεγονός που με έκανε να σιγουρευτώ. Η έντρομη Αφρικάνα μου εκμυστηρεύτηκε ότι δεν είχε πάρει μόνο ένα.

Σε λίγο, όταν εκείνος άρχισε να συνέρχεται, πάνω που τον καθησύχαζα και του έλεγα ότι θα καλέσω ασθενοφόρο διότι χρειάζεται να μεταφερθεί σε νοσοκομείο για εξετάσεις, άκουσα την πόρτα του δωματίου να κλείνει. Η κοπέλα είχε ντυθεί αθόρυβα και είχε σπεύσει να εξαφανιστεί φοβισμένη. Ο νεαρός, με ασθενική φωνή, δε δέχτηκε να καλέσουμε ασθενοφόρο. Επέμεινα και… οπισθοχώρησε υπό τον όρο να μην είναι ένα συγκεκριμένο δημόσιο νοσοκομείο. Αυτή η στιγμή ήταν που τον θυμήθηκα.

Ήταν ο ίδιος για τον οποία με είχαν καλέσει πριν καιρό από άλλο ξενοδοχείο στη Γλυφάδα. Τον είχα βρει ξανά στην ίδια κατάσταση.

Μόνο που τότε ήταν δύο οι Αφρικάνες,  οι οποίες την κοπάνησαν κι αυτές έντρομες πριν καν συνέλθει. Με είχε κι εκείνη τη φορά ευχαριστήσει και, επικαλούμενος τη συναδελφική (!) εχεμύθεια, με παρακάλεσε πάλι να μην καλέσουμε ασθενοφόρο.

Καθώς τώρα ντυνόταν και μάζευε στο βαλιτσάκι τα σύνεργα τον ρώτησα αν είχε τουλάχιστον τελειώσει την ειδικότητα που έκανε στο δημόσιο νοσοκομείο που μόλις μου είχε αναφέρει να μην τον πάω. Την είχε τελειώσει και είχε κάνει τα χαρτιά του για πρόσληψη σε ένα ιδιωτικό. Σε λίγη ώρα, οι δυο γιατροί με τις δερμάτινες ιατρικές μας τσάντες ,προσπερνούσαμε τα κόκκινα βελούδα, τα συντριβανάκια, τα πλαστικά φυτά και την «Αφροδίτη της Μήλου» της ρεσεψιόν και βγαίναμε από το ZOOXXX. Ευτυχώς δεν περνούσε κανείς!

Σωτήρης Γκορίτσας
Σκηνοθέτης

 

 

Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.