ΜΗΝΙΓΓΙΤΙΔΑ:ΝΟΣΟΣ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

ΜΗΝΙΓΓΙΤΙΔΑ:ΝΟΣΟΣ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

ΜΗΝΙΓΓΙΤΙΔΑ:ΝΟΣΟΣ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ

Μηνιγγίτιδα ονομάζεται η φλεγμονή των μηνίγγων του εγκεφάλου. Οφείλεται συνήθως σε μικρόβια και ιούς.

Μικροβιακή ονομάζεται η μηνιγγίτιδα της οποίας το αίτιο είναι κάποιο μικρόβιο, συνήθως μηνιγγιδιτόκκοκος, ο αιμόφιλος ινφλουέντζας τύπου b και ο πνευμονόκοκκος. Είναι σοβαρή νόσος, χρειάζεται άμεση εισαγωγή σε νοσοκομείο και αντιμετωπίζεται με αντιβιοτικά.

Ιογενής μηνιγγίτιδα ονομάζεται αυτή η οποία οφείλεται σε ιούς, συνήθως σε εντεροιούς, ιούς ιλαράς, παρωτίτιδας, ανεμοβλογιάς, γρίπης και παραγρίπης.
Είναι πιο συχνή, λιγότερη σοβαρή και τα αντιβιοτικά δε βοηθούν στην περίπτωση αυτή. Τα συμπτώματα και στις δυο περιπτώσεις είναι σχεδόν ίδια με μόνη διαφορά ότι η γενική κατάσταση του παιδιού στην ιογενή μηνιγγίτιδα είναι καλύτερη.

Ποια είναι τα συμπτώματα της μηνιγγίτιδας;

Η κλινική εικόνα χαρακτηρίζεται από υψηλό πυρετό, κεφαλαλγία, πόνο στον αυχένα, αυχενική δυσκαμψία, πόνο στη ράχη, ευερεθιστότητα, ναυτία, εμετούς, φωτοφοβία, ανορεξία, σύγχυση, σπασμούς, κώμα και αιμορραγικό εξάνθημα (μικρές κόκκινες κηλίδες που δεν εξαφανίζονται όταν τις πιέζουμε με το δάχτυλο). Δεν είναι ανάγκη βέβαια να υπάρχουν όλα αυτά τα συμπτώματα, ενώ στην νεογνική και βρεφική ηλικία η κλινική εικόνα είναι περισσότερο άτυπη (πυρετός, νωθρότητα ή ευερεθιστότητα, ανησυχία, άρνηση λήψης τροφής, προέχουσα πρόσθια πηγή).
Είναι λοιπόν κλινικά αδύνατον να γίνει διάκριση και έτσι σε κάθε παιδί που παρουσιάζει ύποπτα συμπτώματα και ο γιατρός από την κλινική εξέταση πιθανολογεί τη νόσο, είναι επιβεβλημένο να γίνει οσφυονωτιαία παρακέντηση, για τη λήψη εγκεφαλονωτιαίου υγρού, η εξέταση του οποίου θα αποκλείσει ή θα επιβεβαιώσει τη μηνιγγίτιδα, θα κάνει τη διάκριση μεταξύ ιογενούς και μικροβιακής μηνιγγίτιδας και πιθανόν θα ανιχνεύσει και την αιτία της νόσου.

Πώς γίνεται η μετάδοση;

Η μετάδοση των μικροοργανισμών γίνεται με σταγονίδια από το αναπνευστικό σύστημα, ορισμένα άτομα είναι φορείς των μικροοργανισμών χωρίς οι ίδιοι να νοσούν. Το ποσοστό των φορέων που εκδηλώνουν τη νόσο είναι ελάχιστο.
Η περίοδος επώασης, δηλαδή το χρονικό διάστημα από τη μόλυνση μέχρι την εκδήλωση της νόσου είναι 2-10 μέρες (συνήθως 3-4 ημέρες).

Συμπερασματικά:

  • Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή και εγρήγορση, όταν το παιδί παρουσιάζει τα προαναφερθέντα συμπτώματα.
  • Παρατηρείστε προσεκτικά το δέρμα του παιδιού για τυχόν αιμορραγικό εξάνθημα.
  • Επικοινωνήστε αμέσως με το γιατρό σας ή μεταφέρετε το παιδί στο νοσοκομείο.

Η έγκαιρη διάγνωση και έναρξη της αντιβιοτικής αγωγής στις περισσότερες περιπτώσεις οδηγεί σε πλήρη ανάρρωση.

Υπάρχουν όμως και περιστατικά που η νόσος είναι κεραυνοβόλος με ταχύτατη εξέλιξη και παρά τις προσπάθειες των γιατρών αποβαίνει μοιραία, ενώ κάποιες φορές μπορεί να μείνει μόνιμη αναπηρία, όπως κώφωση ή εγκεφαλική βλάβη.

Άτομα του περιβάλλοντος του ασθενούς κινδυνεύουν να νοσήσουν, μέλη της οικογένειας του ασθενούς, ο συμμαθητής του ίδιου θρανίου, παιδιά και προσωπικό βρεφονηπιακών σταθμών χρειάζονται χημειοπροφύλαξη κατά την οποία χορηγούνται αντιβιοτικά από το στόμα.

Η χημειοπροφύλαξη μειώνει χωρίς να εξαφανίζει τον κίνδυνο και πρέπει να αρχίσει όσο πιο σύντομα γίνεται. Η ΑΠΟΛΥΜΑΝΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. Τα μικρόβια αυτά δεν επιζούν στο περιβάλλον για πολλή ώρα.

Γλυνός Γεώργιος
SOS Παιδίατρος

Χρειάζεσαι συμβουλές από γιατρό;
Θέλεις επίσκεψη παιδιάτρου;
Κάλεσε τώρα 1016 για επίσκεψη παιδιάτρου στο σπίτι ή στο κοντινότερο SOS ιατρείο!