Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί τον πρόλογο του γιατρού Joel Menard, Καθηγητή Παθολογίας στο Νοσοκομείο Broussais και Προέδρου του Επιστημονικού Συμβουλίου του Υπουργείου Υγείας για την ανάπτυξη της ιατρικής αξιολόγησης. Περιγράφοντας γλαφυρά την επίσκεψη ενός γενικού γιατρού στο σπίτι καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, πέραν της τεχνικής και επιστημονικής εξέλιξης της ιατρικής μέσω βιβλίων, όπως αυτό για την ιατρική αξιολόγηση, οι γιατροί δεν πρέπει να πάψουν να επισκέπτονται τους ασθενείς στα σπίτια τους.

Η εικόνα της πόλης της Ναντ δεν ολοκληρώνεται παρά μόνο υπό βροχή: γκρίζα καλντερίμια, γκρίζα πεζοδρόμια, σπίτια γκρίζα-άσπρα, σκέπες από σχιστόλιθο, βαρύς ουρανός. Οι πλαγιαστές ψιχάλες της βροχής, λεπτές και πυκνές, πλημμυρίζουν τις σκεπές και τα καλντερίμια, κάνουν να αστράφτουν οι ομπρέλες και τα αδιάβροχα και αυλακώνουν τα πρόσωπα των βιαστικών περαστικών. Παρκάροντας το αυτοκίνητό του ο γιατρός Β. στη γωνία της οδού Εγκλίζ Σαν Κρουά στις 11:30 αυτό το πρωινό του Νοέμβρη, υπολόγισε νωχελικά ότι αυτή ήταν η έβδομη ιατρική επίσκεψη από το πρωί. Μπερδεύτηκε ανάμεσα στους ελάχιστους περαστικούς και γλίστρησε στο υγρό πλακόστρωτο.

Η μυρωδιά της σούπας που αναδυόταν από το δωματιάκι της θυρωρού και τον κτυπούσε στη μύτη, του φάνηκε πολύ δυνατή όταν άνοιξε την πόρτα της πολυκατοικίας όπου τον περίμεναν. Στον 3ο όροφο η μητέρα του άρρωστου παιδιού ήταν εκνευρισμένη. Ο γιατρός είχε ειδοποιηθεί από νωρίς και γνώριζε καλά την οικογένεια. Ήταν σίγουρο ότι θα ερχόταν για την επίσκεψη. Αλλά η μαμά ανησυχούσε ότι θα έφθανε στο σπίτι την ώρα που θα είχε ξεκινήσει το μαγείρεμα: δεν μπορεί κανείς να υπολογίζει στους γιατρούς…

Ο μικρός, μέσα στο κρεβάτι του, υπέφερε περισσότερο από την γκρίνια της μητέρας του παρά από την ασθένεια και το τσίριγμα του κουδουνιού της πόρτας που έκανε το γάτο που κοιμόταν στο κρεβάτι να αναπηδήσει, του φάνηκαν σαν μια πρώτη ανακούφιση. Χώθηκε βαθύτερα στα σκεπάσματά του και ξαναβρήκε τη συμπεριφορά που πρέπει να έχουν τα άρρωστα παιδιά. Λαχανιασμένος από το ανέβασμα των ορόφων, ο γιατρός Β. αντιμετωπίζει τις καταιγιστικές εξηγήσεις της μητέρας και της επιτρέπει να εκφράσει τις ανησυχίες και το άγχος της. Βρίσκοντας μια καρέκλα να καθίσει, έβγαλε μια θήκη από την ιατρική του τσάντα, φόρεσε τα γυαλιά του και ρώτησε το παιδί με σοβαρό ύφος αλλά καλοσυνάτο. Μετά από καμιά δεκαριά ερωτήσεις που διακόπτονταν από τα «ναι γιατρέ -και- όχι γιατρέ» σηκώθηκε, πήγε προς το κρεβάτι και ζήτησε από το παιδί να ξαπλώσει πάνω στα σκεπάσματά του.

Το χέρι του γλίστρησε στο σβέρκο και έλεγξε την ελαστικότητα του αυχένα. Έλυσε τη ζώνη της πυτζάμας του παιδιού και παρατήρησε την ουλή στο δεξί μέρος της κοιλιάς, απομεινάρι μια κρίσης άγχους της μητέρας πριν από μερικά χρόνια και μιας άσκοπης σκωληκοειδεκτομής. Το παιδί μισούσε αυτό το χέρι, στιβαρό αλλά ελαστικό, που δυσάρεστα το γαργαλούσε πιέζοντας πότε δεξιά πότε αριστερά στην κοιλιά ή στην πλάτη. Θα ζητούσε ο γιατρός κουτάλι; Προς στιγμή, το παιδί νόμιζε ότι το στηθοσκόπιο στο στήθος του και στην πλάτη μαζί με τις σταθερές και επαναλαμβανόμενες ανάσες θα ήταν αρκετά. Δυστυχώς!!!! «Αυτός» ζήτησε το κουτάλι και τον φακό.

Το «αχ» της απελπισίας του παιδιού δεν μπορούσε να αποτρέψει αυτή την εξέταση που συνοδεύεται από μια δυσάρεστη αίσθηση τάσης για έμετο και ήταν το σύνηθες αναμενόμενο μαρτύριο της επίσκεψης του γιατρού στο σπίτι. Ο γιατρός αφού εξέτασε τα μάτια, πίεσε το κούτελο και τα μάγουλα του παιδιού, κούνησε το κεφάλι του, «δεν είναι τίποτα» είπε στο παιδί και εξήγησε στη μητέρα ότι πράγματι «δεν είναι τίποτα». Γύρισε στο τραπέζι, έβγαλε τα χαρτιά του, ένα χονδρό στυλό μελάνης και έγραψε τρία φάρμακα: τις σταγόνες, τα υπόθετα και τις εισπνοές. Επιβεβαίωσε στη μητέρα, η οποία απορούσε για τη μη αναγκαιότητα των ενέσεων που αυτή επιθυμούσε ώστε «να μην κατέβει το κακό στα πνευμόνια».

Μάζεψε τα πράγματά του, κοίταξε από το παράθυρο τους στιλπνούς σχιστόλιθους των σκεπών, τους μικρούς άσπρους καπνούς που στριφογύριζαν και διαλύονταν μέσα στα σύννεφα και του επιβεβαίωναν ότι δεν υπήρχαν οι ανεπιθύμητοι δυνατοί άνεμοι. Βγήκε από το δωμάτιο χαμογελώντας. Η μητέρα, αφού πλήρωσε τον γιατρό, είπε στο παιδί ότι παρατάει όλες τις δουλειές και παρόλο που έβρεχε και παρόλο που το φαγητό δεν ήταν έτοιμο, θα κατέβαινε με τον γιατρό για να αγοράσει τα φάρμακα. Η πόρτα έκλεισε.

Το παιδί βγήκε από τα σκεπάσματά του και κάθισε στα μαξιλάρια. Τίναξε το θερμόμετρο δυνατά για να ρίξει τη θερμοκρασία, τράβηξε κάτω από τα σκεπάσματά του το βιβλίο του ορθάνοιχτο για να μην χάσει τη σελίδα. Σκέφτηκε ότι αυτή την ώρα στο σχολείο οι φίλοι του θα γνώριζαν τους βαθμούς τους ακόμη και τους δικούς του. Αυτός δεν τους ήξερε και αισθάνθηκε την απόλυτη απόλαυση.

Η ιατρική μπορεί να εξελίσσεται ραγδαία σε τεχνικό και επιστημονικό επίπεδο, αλλά δεν πρέπει οι γιατροί να ξεχάσουν να ανεβαίνουν σκαλοπάτια και να συναντούν τους ανθρώπους όπου τους χρειάζονται.