Σκοπός

Οι αγχώδεις διαταραχές αν και εξίσου κοινές με την κατάθλιψη δεν λαμβάνονται σοβαρά υπ΄ όψιν από τους γιατρούς και μένουν συχνά αδιάγνωστες. Σκοπός της μελέτης είναι να προσδιορίσουμε την τρέχουσα επίπτωση, βλάβη και συννοσηρότητα των διαταραχών του άγχους στην πρωτοβάθμια περίθαλψη και να αξιολογήσουμε ένα σύντομο μέτρο διάγνωσης αυτών των διαταραχών.

Υλικό Μέθοδοι

965 τυχαίοι ασθενείς από 15 πρωτοβάθμια κέντρα υγείας των Η.Π.Α. αναλύθηκαν με την συμπλήρωση ενός ερωτηματολογίου και με μία συμφωνηθείσα τηλεφωνική συνέντευξη. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε μεταξύ Ιουνίου 2004 και Ιουνίου 2005. Η συμπλήρωση ενός ερωτηματολογίου με 7 κριτήρια για την μέτρηση του άγχους (Generalize Anxiety Disorder [GAD]-7) στην κλινική ακολουθήθηκε από μια τηλεφωνική ψυχιατρική συνέντευξη από έναν ειδικό ψυχολόγο που δεν ήξερε το αποτέλεσμα του ερωτηματολογίου. Η λειτουργικότητα (Medical Outcomes Study Short Form-20), τα καταθλιπτικά και σωματικά συμπτώματα και οι αυτοαναφερόμενες μέρες με δυσκολίες των ασθενών και οι επισκέψεις σε γιατρούς επίσης αξιολογήθηκαν. Από τους 965 ασθενείς, 19,5% [όρια αξιοπιστίας 95%, 17%-22,1%] είχαν τουλάχιστον μία αγχώδη διαταραχή, 8,6% [όρια αξιοπιστίας 6,9%-10,6%] είχαν μετατραυματικού τύπου διαταραχή του άγχους, 7,6% [όρια αξιοπιστίας 5,9%-9,4%] είχαν γενικευμένη διαταραχή του άγχους, 6,8% [όρια αξιοπιστίας 5,3%-8,6%] είχαν διαταραχή του πανικού, και 6,3% [όρια αξιοπιστίας 4,7%-7,9%] είχαν κοινωνική διαταραχή άγχους. Κάθε διαταραχή άγχους συνοδεύεται από σημαντική νοσηρότητα που αυξάνεται σημαντικά (P<0,001) όταν συνυπάρχει με άλλες διαταραχές άγχους. Πολλοί ασθενείς (41%) με διαταραχή του άγχους δεν ανέφεραν την λήψη θεραπείας.

Συμπεράσματα

Οι διαταραχές του άγχους είναι συχνές, συνοδεύονται από σημαντική νοσηρότητα και είναι συχνά αθεράπευτες στην πρωτοβάθμια περίθαλψη.