H επείγουσα ιατρική είναι μία ειδικότητα στην οποία, η άσκηση της ιατρικής ως λειτούργημα, αλλά και η αμφίδρομη σχέση ιατρού - ασθενούς, βρίσκουν την μεγαλύτερη εφαρμογή και καταξίωσή τους.

H ειδικότητα αυτή της ιατρικής προσδιορίζεται και καθορίζεται από την έννοια του "επείγοντος". Αλλά τι είναι επείγον; Ποιος το καθορίζει; Ποιοι πρέπει να είναι οι χειρισμοί του ιατρού της επείγουσας ιατρικής; Στα κρίσιμα αυτά ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε με το μικρό μας αυτό άρθρο.

H άσκηση της επείγουσας ιατρικής στηρίζεται και αναφέρεται στα συμπτώματα και τις αιτιάσεις (ενοχλήματα) του ασθενούς, προκειμένου, όσο το δυνατόν ταχύτερα να αναγνωρισθεί μία απειλητική για την ζωή του παθολογική κατάσταση και να αντιμετωπισθεί από τον ιατρό, αδιαφορώντας πολλές φορές για την ακριβή και τελική διάγνωση.
H έννοια του επείγοντος πολλές φορές προσδιορίζεται από τον ίδιο τον ασθενή ή τους οικείους του.

Περίπου 70% των ασθενών της επείγουσας ιατρικής, όπως προκύπτει από σχετικές μελέτες, πιστεύουν ότι χρειάζονται ιατρική περίθαλψη μέσα σε δύο το πολύ ώρες από την απόφαση τους να αναζητήσουν ιατρική βοήθεια και το πιστεύουν αυτό ανεξάρτητα από την τελική φύση της ασθένειάς τους. Έτσι μερικές φορές προκύπτει διαφορά μεταξύ του τι ο ασθενής εννοεί ως επείγον και του κατά πόσον ο ιατρός αξιολογεί την κατάσταση ως πραγματικά επείγουσα. Πρέπει βεβαίως να έχουμε υπόψιν ότι πολλά προβλήματα υγείας χρειάζονται να εξελιχθούν επί 24-48 ώρες, για να αναγνωρισθούν αναδρομικά (δηλαδή εκ των υστέρων) ως πραγματικά επείγοντα ή για να αποκαλυφθεί ο πραγματικός κίνδυνος για την ζωή του ασθενούς.

Όπως προαναφέραμε η επείγουσα ιατρική είναι μία ειδικότητα με πρωταρχικό προσανατολισμό τα συμπτώματα και τις αιτιάσεις του ασθενούς. Έτσι, με γνώμονα την ελαχιστοποίηση του κινδύνου για τη ζωή του ασθενούς αλλά και τον χρυσό κανόνα ότι "το χειρότερο έρχεται πρώτο" ο ιατρός της επείγουσας ιατρικής είναι ασφαλέστερο να αποδεχθεί την αντίληψη του ασθενούς περί "επείγοντος", να σπεύσει προς βοήθειά του. Επί τόπου και μετά την εξέταση του ασθενούς είτε θα αποκλείσει είτε θα αντιμετωπίσει το πιο επικίνδυνο για τον ασθενή παθοφυσιολογικό ενδεχόμενο, ανεξάρτητα από την εκ των υστέρων προσδιοριζόμενη τελική φύση της νόσου του.